Różnica między tworzywem PP a tworzywem PE
Polietylen (PE) jest prostym wielkocząsteczkowym związkiem organicznym i jest obecnie najpowszechniej stosowanym materiałem wielkocząsteczkowym. Jest syntetyzowany poprzez polimeryzację etylenu i dzieli się na polietylen o dużej gęstości (HDPE), polietylen o średniej gęstości (MDPE) i polietylen o małej gęstości (LDPE) w oparciu o różnice gęstości.
Polietylen o małej gęstości (LDPE) jest bardzo miękki i jest powszechnie wytwarzany przy użyciu polimeryzacji wysokociśnieniowej.
Polietylen o dużej gęstości (HDPE) charakteryzuje się sztywnością, twardością i dużą wytrzymałością mechaniczną i jest zwykle wytwarzany przy użyciu polimeryzacji niskociśnieniowej. HDPE służy do produkcji pojemników, rur i materiałów elektroizolacyjnych o wysokiej częstotliwości, takich jak te stosowane w systemach radarowych i telewizyjnych. LDPE jest częściej stosowany ze względu na szerokie zastosowanie.
Polietylen ma woskową konsystencję i jest gładki w dotyku podobny do wosku. Bezbarwny LDPE jest przezroczysty, natomiast HDPE jest nieprzezroczysty. Polietylen nie rozpuszcza się w wodzie i charakteryzuje się niską nasiąkliwością. Jest tylko słabo rozpuszczalny w niektórych rozpuszczalnikach chemicznych, takich jak toluen i kwas octowy, w temperaturach powyżej 70 stopni. Jednakże granulowany polietylen może topić się lub zestalać w temperaturze od 15 do 40 stopni, w zależności od zmian temperatury, pochłaniając ciepło podczas topienia i uwalniając ciepło podczas zestalania. Polietylen ze względu na niską nasiąkliwość i doskonałe właściwości izolacyjne jest doskonałym materiałem budowlanym.
Polipropylen (PP) to materiał półkrystaliczny, który jest mocniejszy i ma wyższą temperaturę topnienia niż polietylen. Homopolimer PP staje się szczególnie kruchy w temperaturach powyżej 0 stopnia, dlatego wiele dostępnych na rynku materiałów PP to kopolimery o zawartości etylenu 1-4% lub mające wyższy stosunek zawartości etylenu w kopolimerach blokowych. Kopolimer PP ma niższą temperaturę ugięcia pod wpływem ciepła (100 stopni), niższą przezroczystość, niższy połysk i mniejszą sztywność, ale ma lepszą odporność na uderzenia. Wytrzymałość PP wzrasta wraz z zawartością etylenu. Temperatura mięknienia PP według Vicata wynosi 150 stopni. Ze względu na wysoką krystaliczność PP ma dobrą sztywność powierzchni i odporność na zarysowania. PP nie ulega pękaniu pod wpływem czynników środowiskowych. Zazwyczaj PP modyfikuje się poprzez dodanie włókien szklanych, dodatków metalicznych lub gumy termoplastycznej. Wskaźnik szybkości płynięcia (MFR) PP waha się od 1 do 40. PP o niższym MFR ma lepszą odporność na uderzenia, ale niższą wytrzymałość na rozciąganie. Przy tym samym MFR kopolimer PP jest silniejszy niż homopolimer PP. Ze względu na krystalizację PP ma szczególnie wysoki współczynnik skurczu, zwykle od 1,8% do 2,5%. Stopień skurczu jest bardziej równomiernie rozłożony w porównaniu do materiałów takich jak HDPE. Dodanie 30% dodatków szklanych może zmniejszyć współczynnik skurczu do 0,7%.
Zarówno homopolimer, jak i kopolimer PP mają dobrą odporność na wilgoć, odporność na kwasy i zasady oraz odporność na rozpuszczalniki. Nie są jednak odporne na rozpuszczalniki aromatyczne (takie jak benzen) ani rozpuszczalniki chlorowane (takie jak czterochlorek węgla). W przeciwieństwie do PE, PP nie zachowuje swoich właściwości przeciwutleniających w wysokich temperaturach.
Typowe zastosowania PP:
Przemysł motoryzacyjny: Stosowany głównie w PP z dodatkami metalowymi do błotników, kanałów wentylacyjnych, wentylatorów itp.
Urządzenia: wykładziny drzwi zmywarek, kanały wentylacyjne suszarek, ramy i pokrywy pralek, wykładziny drzwi lodówek itp.
Dobra konsumpcyjne: Sprzęt do pielęgnacji trawników i ogrodów, taki jak kosiarki i zraszacze.